Ćwicz – i nie wierz, że słodycze i inne smakołyki pomogą ci przetrwać ponure, zimowe miesiące.

Gdy wiele dni temu wyszedłem na spacer, wpadłem jak śliwka w kompot. Popołudnie było bardzo słoneczne, gdy wchodziłem w głąb lasu, jak zwykle podążając wyraźnie oznakowanym szlakiem – a ciemne i mroźne, gdy przyszło mi wracać. Przez końcową godzinę marszu cały czas się o coś potykałem, nie mając sobie czym przyświecić poza małej latarki-czołówki. Kiedy wąski snop światła kierował się ku kuli ziemskiej, nie byłem w stanie dostrzec znaków na drzewach. Gdy świeciłem na drzewa, nie widziałem przeszkód pod nogami. Byłem zdecydowany wołać o poradę, jeśliby wyczerpała się bateria w latarce. Zanim trafiłem do lokalu mieszkalnego, nie raz miałem ochotę cisnąć moje buty do uprawiania sportu do najbliższego rowu.

Znacząca większość ludzi nie jest oczywiście aż tak głupia. Ale niezależnie od tego, jaki wysokie masz IQ, zima to ciężka pora dla dbających o formę. Ciemność i deszcz zmuszają cię do konwersji roweru na komunikację miejską. Błoto stwarza, że jogging staje się nie lada przeżyciem. Deszcz ze śniegiem zamienia prawie każdy spacer w lodowaty prysznic. Siłownie jak zwykle całe są spoconych narcyzów. Ani się obejrzysz, a siedzisz w lokalu mieszkalnego, zajadasz ciasteczka i zastanawiasz się, czemu nagle nie dopinają kobiety i mężczyźni się spodnie.

Jak dużo kilogramów dodajemy sobie zimą? W pierwszej kolejności wiadomości dobre. Całkiem prawdopodobne, że nie jest to 2-4 kilo, których się spodziewamy. – To jedynie miejska legenda – mówi dietetyk Lucy Jones. Próby prowadzone w Usa – których mieszkańcy muszą się zmierzyć ze Świętem Dziękczynienia i zaraz potem Bożym Narodzeniem – szacują średni zimowy przybór wagi na jakieś pół kilograma. Mniej niż co dziesiątej osobie przybywa ponad 2,pięć kilo.

A wieści złe? – Później tych kilogramów nie zrzucasz – ostrzega Jones – i właśnie dlatego ludzie tyją z roku na rok. Poprzez 10 albo 20 lat uzbiera się kilka ładnych kilo.

Na 100% nie sama bezczynność stanowi problem. Wraz z nadejściem zimy zaczynamy się całkiem inaczej odżywiać, tłumacząc sobie, że skoro na dworze jest zimno, a my potrzebujemy dodatkowej porcji energii, możemy sobie pozwolić na więcej radości. Niestety – według Jones oraz Sian Porter (innej dietetyczki, z którą się konsultowałem mając nadzieję, że może Jones kłamie…) sami siebie wyłącznie oszukujemy. To prawda, mówią, członkowie ekspedycji arktycznych mogą faktycznie spalić dziennie 5-8 tysięcy kalorii. Ale zwyczajny człowiek potrzebuje tylko 2,5 tysiąca kalorii. Nadmiar kalorii spalisz także trzęsąc się z zimna, rąbiąc na dworze drwa albo wykonując inne, równie nużące zajęcia. Niemniej jednak, jak zwraca uwagę Porter, „o ile wychodzisz na dwór zakutany od stóp do głów, jest inni ludzie ciepło i się nie ruszasz, możesz nie spalić żadnych nadliczbowych kalorii”.

Ze stuprocentową pewnością są jakieś plusy? Czyż tłuszcz nie izoluje od zimna? Obawiam się, że mam kolejne złe nowiny. Morsy może i potrzebują grubej warstwy tłuszczu, który chroni je w trakcie mrozu, niemniej jednak u ludzi nadmiar takiej izolacji znaczy poważne ryzyko dla zdrowia. – Dużo lepiej żeby było – sugeruje delikatnie Jones – ubrać się na cebulkę.

Jak więc uniknąć zimowych kilogramów? Ani jedna osoba nie sugeruje, ażeby przy każdym posiłku skubać sałatki, podczas gdy Ci inni objadają się schabowymi. – Nie chcemy być malkontentami – mówi Porter. – O ile wiesz, że czeka cię wyjście i dobry, suty poczęstunek, to zjedz nieco mniej przed wyjściem albo po powrocie. To coś w rodzaju samoregulacji.

Ćwicz – i nie wierz, że słodycze i inne smakołyki pomogą ci przetrwać ponure, zimowe miesiące.

Gdy wiele dni temu wyszedłem na spacer, wpadłem jak śliwka w kompot. Popołudnie było bardzo słoneczne, gdy wchodziłem w głąb lasu, jak przeważnie podążając wyraźnie oznakowanym szlakiem – a ciemne i mroźne, gdy przyszło mi wracać. Poprzez finalną godzinę marszu bez przerwy się o coś potykałem, nie mając sobie czym przyświecić oprócz małej latarki-czołówki. Kiedy wąski snop światła kierował się ku globu, nie byłem w stanie dostrzec znaków na drzewach. Gdy świeciłem na drzewa, nie widziałem przeszkód pod nogami. Byłem zdecydowany wołać o pomoc, jeśliby wyczerpała się bateria w latarce. Zanim trafiłem do domu, nie raz miałem ochotę cisnąć moje buty sportowe do najbliższego rowu.

Znacząca większość ludzi nie jest z pewnością aż tak głupia. Niemniej jednak niezależnie od tego, jaki wysokie masz IQ, zima to ciężka pora dla dbających o formę. Ciemność i deszcz zmuszają cię do zamiany roweru na komunikację miejską. Błoto powoduje, że jogging staje się nie lada przeżyciem. Deszcz ze śniegiem zamienia właściwie każdy spacer w lodowaty prysznic. Siłownie jak przeważnie całe są spoconych narcyzów. Ani się obejrzysz, a siedzisz w domu, zajadasz ciasteczka i zastanawiasz się, czemu nagle nie dopinają ludzie się spodnie.

Jak wiele kilogramów dodajemy sobie zimą? Najpierw wiadomości dobre. Całkiem możliwe, że nie jest to 2-4 kilo, których się spodziewamy. – To tylko miejska legenda – mówi dietetyk Lucy Jones. Próby organizowane w Usa – których mieszkańcy muszą się zmierzyć ze Świętem Dziękczynienia i zaraz potem Bożym Narodzeniem – szacują średni zimowy przybór wagi na jakieś pół kilograma. Mniej niż co dziesiątej osobie przybywa ponad 2,pięć kilo.

A wieści złe? – W późniejszym czasie tych kilogramów nie zrzucasz – ostrzega Jones – i właśnie dlatego ludzie tyją z roku na rok. Poprzez 10 lub 20 lat uzbiera się kilka ładnych kilo.

Niewątpliwie nie sama bezczynność stanowi problem. Wraz z nadejściem zimy zaczynamy się całkiem inaczej odżywiać, tłumacząc sobie, że skoro na dworze jest zimno, a my potrzebujemy dodatkowej porcji energii, możemy sobie pozwolić na więcej przyjemności. Niestety – według Jones oraz Sian Porter (innej dietetyczki, z którą się konsultowałem mając nadzieję, że może Jones kłamie…) sami siebie wyłącznie oszukujemy. To prawda, mówią, członkowie ekspedycji arktycznych mogą rzeczywiście spalić dziennie 5-8 tysięcy kalorii. Ale zwyczajny człowiek potrzebuje tylko 2,5 tysiąca kalorii. Nadmiar kalorii spalisz także trzęsąc się z zimna, rąbiąc na dworze drwa lub wykonując inne, równie męczące zajęcia. Ale, jak zwraca uwagę Porter, „jeśli wychodzisz na dwór zakutany od stóp do głów, jest ci ciepło i się nie ruszasz, możesz nie spalić żadnych nadliczbowych kalorii”.

Niewątpliwie są jakieś plusy? Czyż tłuszcz nie izoluje od zimna? Obawiam się, że mam kolejne złe nowiny. Morsy ma możliwość i potrzebują grubej warstwy tłuszczu, który chroni je podczas mrozu, ale u ludzi nadmiar takiej izolacji oznacza poważne ryzyko dla zdrowia. – Całkiem dobrze żeby było – sugeruje delikatnie Jones – ubrać się na cebulkę.

Jak zatem uniknąć zimowych kilogramów? żadna osoba nie sugeruje, żeby przy każdym posiłku skubać sałatki, podczas gdy wszyscy inni objadają się schabowymi. – Nie chcemy być malkontentami – mówi Porter. – Jeżeli wiesz, że czeka cię wyjście i wyśmienity, suty poczęstunek, to zjedz nieco mniej przed rozwiązaniem albo po powrocie. To coś w typu samoregulacji.

Zniekształcenie rozwojowe w okresie wczesnodziecięcym, upośledzenie rozwoju w nawiązywania kontaktów, rozwoju mowy, charakterystyczne jest u bobasa stereotypowe działania oraz zainteresowaniami, dotyczące obiektów nieożywionych.

Choroba autyzm może być uwarunkowany genetycznie, gdyż z badań wynika duża zgodność u bliźniąt jednojajowych, czesto także wystepuje u rodzeństwa.

Zaburzeniem autyzmu nazywamy tzw. spektrum autystyczne ( ASD Autistic Spectrum Disorder ), gdyż nierzadko nie wiadomo, czy wystepują wszystkie niewłaściwości z zaburzeniem autyzmu, czy ich najcięższa postać, czy też inne mogące być zaliczanone do ( ASD ).

W znaczącej liczbie sytuacji używa się również termin zespół Aspergera całkiem inaczej rozumiany jako autyzm inteligentny czy autyzm wysokofunkcjonujący ( HFA ) jest on oddzielną jednostką diagnostyczną. Zespół Aspergera znajduje się w spektrum autystyczny. Autyzm a Zespół Aspergera stanowią różnorakie diagnozy, a są nieodpowienio stosowane zamiennie pośród populacji ludzi środowiska niemedycznego.

Problem autyzm a wiek

Początek autyzmu przed 3 rokiem życia, jednak nieprawidłowy rozwój można dostrzec dużo wcześniej.

Występowanie

Bardzo często choroba autyzm występuje u chłopców.

Charakterystyczne dla choroby autyzmu

Niedobór albo nikłe interakcje społeczne, niedobór zainteresowania otoczeniem, nie odwzajemnianie uczuć i zachowań, nieadekwatność zachowań : oprócz ciała, mimika twarzy, upośledzenie komunikacji: niedobór mowy lub opoźnienie ( przy czym niedobór innych sposobności komunikacji), brak umiejętności rozpoczynania, podtrzymywania rozmowy, brak możliwości zabawy wyjątkowo naśladowczej, dziwaczne słownictwo, niezrozumiałe znaczenie niektórych wyrazów, powtarzane sformułowania jak i powtarzające się zachowania, zajmowanie się bezużytecznymi aktywnościami, powtarzanie ruchów ciała, zainteresowanie przedmiotami i ich częściami.

W większości ma miejsce związek choroby autyzmu z powikłaniami podczas ciąży i porodu przykładowo. różyczka u matki.

Jak leczyć choroba autyzm ?

Na zaburzenie autyzm nie ma lekarstwa farmakologicznego. Jednakże bardzo ważna i skuteczna jest długotrwała i intensywna terapia zawierajaca w sobie program wrzechstronnie edukacyjny. Dla opiekunów zaleca się grupy oparcia jaki zastępstwo opieki nad dzieckiem. Trzeba pamiętać iż aktywność życiowa powinna być zgodna z tolerancją dziecka. Pomimo częstej diety u autystyków, zaburzenia autyzmu nie leczymy dietetycznie.

Powikłania

Odznaczają się zwiększoną częstością zaburzeń napadowych.

Za pomocą endoskopu można wykonać takie badania jak kolonoskopia, gastroskopia lub inne badania wymagające które wymagają wprowadzenia do ciała pacjenta sondy. Za pomocą endoskopu można wykonać także takie czynności jak pobranie tkanki lub śluzu, pobranie wycinków, a nawet wykonanie prostego zabiegu usunięcia drobnych obiektów, jak przykładowo zmiany nowotworowe, zniekształcenia. Wykorzystując endoskop można także dokonać usunięcia ewentualnych ciał obcych z ciała chorego. Takimi ciałami mogą być np. połknięte ale niestrawione przedmioty lub inne niepożądane obiekty, które znajdują się w narządach.

Istnieją obecnie w użytku również sztywne endoskopy (rigid endoscopes), które w kanale zawierają szereg soczewek. Dają one obraz zdecydowanie lepszej jakości niż endoskopy światłowodowe, ale są one używane głównie w laparoskopach i artroskopach.

Endoskopia ma już dosyć długą historię. Najstarsze ślady starań zaglądania do środka ciała człowieka pochodzą aż ze średniowiecza. Starano się w tamtych czasach zaglądać do takich łatwodostępnych narządów jak jama ustna i gardło, nos, czy też ucho. Wykorzystywano wtedy światło odbite od luster. Pierwsze urządzenia celowo wykonane w celu endoskopii powstały na początku XIX w.

Nowy Rok jest najbardziej sprzyjającym momentem na wyznaczanie sobie postanowień. To czas rozliczenia siebie z wyznaczonych w poprzednim roku celów. Brak ich realizacji prowadzi do frustracji i załamania lub zniechęcenia do wyznaczania sobie kolejnych. W wyselekcjonowanych dziedzinach cele jest realizować łatwiej, a w innych bardzo trudno. Czy jest opłacalne i jak prawidłowo zabrać się do wyznaczenia celów pokazujemy w poniższym tekście.

Rozlicz się z przeszłością

Nie kojarzy się to pozytywnie, bo masz gdzieś z tyłu głowy świadomość, że nie wszystko udało się zrealizować w minionych miesiącach jeżeli ogólnie rzecz ujmując pamiętasz swoje postanowienia. Jeśli je pamiętasz spróbuj zastanowić się co udało się zrealizować, a czego nie. Taki rachunek ma możliwość pomóc w ustaleniu przyczyn braku realizacji części prywatnych celów. Teraz z punktu widzenia czasu i podejścia do tamtych celów możesz znaleźć konsekwencje fiaska niektórych z nich. Może nie zostały zaplanowane, może z góry wyznaczyłaś sobie nieprawdopodobne ambicje, ma możliwość nie przeanalizowałaś zjawisk dogłębnie i pojawił się problem, który w tym samym momencie zniechęcił do zaprojektowania postawionych sobie funkcji.

Jeżeli nie udało Wszyscy ludzie się zrealizować zeszłorocznych postanowień noworocznych, to nie znaczy, że wyznaczanie ich nie posiada sensu. Prawdopodobnie źle je sobie rozplanowałaś, ma możliwość wcale nie zaplanowałaś, a wyłącznie sobie coś obiecałaś, nie przewidziałaś sytuacji, które mogą przeszkodzić w ich opracowaniu śpiesznie się poddając.

Wyznacz cel

W pierwszej kolejności wypisz sobie wszelkie cele, które chcesz osiągnąć. Spróbuj wyznaczyć cele ważniejsze i mniej istotne. Cele powinny byćambitne, niemniej jednak realne do wykonania. Nie planuj więc przelotu balonem, jeżeli już wiesz, że nie będziesz posiadać na to funduszy. Nie planuj zrzucenia 15 kg w miesiąc, jeżeli już wiadomo, że w prawidłowym odchudzaniu taki cel jest szkodliwy dla zdrowia i ma możliwość śpiesznie przynieść efekt jo-jo.

Najlepiej wyznaczać sobie cele krótkoterminowe, bo realizacja ich będzie łatwiejsza, a perspektywa ich osiągania niedaleka. W przypadku gdy cel sam w sobie ma długi termin, spróbuj podzielić go na etapy (kroki milowe) i koncentruj się na wykonaniu w pierwszej kolejności niedużych kroków w niezbyt długim czasie.

Wyznaczając cel musisz być świadoma jego:

. Słuszności

. Realności

. Profity, które osiągniesz

Zacznij od planu

Wyznaczasz sobie postanowienia, ponieważ nie gorzej się wówczas czujesz. Masz złudzenie, że zrobisz coś fajnego, co przyniesie dochody gotówki. Gdy ich jednakże nie realizujesz czujesz się sfrustrowana i zła. Tak nie musi być, jeżeli będziesz mieć realny i konkretny intencja.

Gdy chcesz coś osiągnąć, nie wystarczy wyznaczyć sobie celu. Musisz posiadać też myśl, a w pewnych sytuacjach także środki na to jak będzie wyglądał proces realizacji. Kolorowe zdrowie. Np, gdy chcesz wbić się w sukienkę, której od 2 lat nie nosisz, bo przytyłaś, nie mów: „Będę stosować dietę”, wyłącznie zaplanuj co zrobisz, by to osiągnąć. Wyznacz konkretne czynności, które pozwolą na realizację celu, na przykład.:

. umów się na wizytę u dietetyka,

. przeanalizuj, to, co Kobiety i mężczyźni powiedział i

. wypisz sobie elementy, które powinnaś zmodyfikować w swoim odżywianiu zgodnie z jego zaleceniem

. może to być np.: „Od jutra zaczynam dzień od śniadania i co 3-4 godziny będę starać się zjadać kolejny posiłek”. Dotąd zjadałaś 2 posiłki dziennie, bo przenigdy nie znajdowałaś czasu na przygotowanie posiłków do pracy. Właśnie dzień przedtem posiłki będziesz planować i kupować niezbędne towary, żeby być przygotowaną do realizacji tak postawionego zadania.

Najpierw ma możliwość wydawać się to pracochłonne. Natomiast gdy będziesz wykonywać to codziennie, wejdzie Kobiety i mężczyźni to w nawyk. W ten metodę będziesz kierować swoim procesem uczenia się nowych czynności.

Sprawdzaj wykonanie

Planu noworocznego nie musisz wprowadzać od 1 stycznia w życie. Wyznacz daty w kalendarzu kiedy będziesz się konkretnym zadaniem zajmować , a oprócz tego dni kiedy przyjdzie czas na rozliczenie się z niego.

Kiedy kontrolować wykonanie zależy od jego długości i stylu. Takie sprawdzanie i bezustanne zarządzanie czy realizuję postawione sobie zadania korzystnie wpływa na swojąautomotywację. Wyznaczając cele to Ty decydujesz się na „coś”, chęć wypływa z Ciebie. Nie oczekuj, że ktoś wykona go za Ciebie, nie zrzucaj winy na innych za niepowodzenia. Uwierz, że dasz pomoc i po kolei małymi krokami wprowadzaj w życie własne postanowienia.

Jestem w drugim miesiącu ciąży, męczą mnie mdłości i wymioty. Dużo czytałam o sposobach zapobiegania tym dolegliwościom, jednakże nie wiem co z wypisywanych metod jest efektywne, a co niewątpliwie nie zadziała. Czy są sprawdzone środki na nudności w ciąży?

Ciążowe nudności to jeden z bardziej uciążliwych dolegliwości nękających przyszłe mamy. Próby dowodzą, że cierpi na nie aż do 80 % kobiet ciężarnych. Za winowajcę takiego stanu rzeczy uważa się rozpoczynającą się „burzę hormonalną”. Najbardziej intensywne mdłości zdażają się w przypadku pierworódek oraz kobiet w ciąży bliźniaczej. U większości przyszłych mam mdłości najintensywniej dokuczają rano, nie jest to natomiast regułą – zdarza się, że pora dnia nie ma tu znaczenia.

1. Jedz w wielu przypadkach, niemniej jednak mało.

To najbardziej istotne. Na nasilenie nudności wpływa zarówno przejedzenia jak również uczucie głodu. Staraj się jeść dosłownie co 1,pięć – 2 godziny lekkie przekąski.

2. Unikaj potraw ciężkostrawnych.

Produkty, które będą kłopotem dla ociężałego przewodu pokarmowego mogą tylko pogorszyć sytuacje. Unikaj zatem potraw smażonych, roślin kapustnych, tłustych mięs i ciast.

3. Przekąś coś przed wstaniem z łóżka.

To stara i skuteczna metoda. Zanim wstaniesz z łóżka zjedz kanapkę lub sucharka, popijając to ciepłą herbatą (możesz poprzednio przygotować ją w termosie). Po takiej przekąsce powinieneś poleżeć kilkanaście minut i spokojnie wstać.

4. Zadbaj w diecie o towary bogate w witaminę B6.

Witamina ta skutecznie łagodzi odruch wymiotny. Odnaleźć ją można w rybach, chudym mięsie, bananach, warzywach.

pięć. Dużo pij!

Warto mieć na uwadze o normalnym wypijaniu 2,pięć l – 3 l płynów dziennie. Możesz wybierać wodę niegazowaną, herbatki owocowe, napary z mięty, melisy, rumianku. Staraj się unikać słodkich i gazowanych napojów – nasilają mdłości.

6. Postaw na imbir!

Próby wykazały, że korzeń imbiru sprawia znaczne zmniejszenie nudności i wymiotów u 19 z 27 kobiet we wczesnym okresie ciąży. Plusem jest fakt, iż imbir jest bezpieczny dla płodu. Kolorowe zdrowie

7. Unikaj drażniących zapachów.

W ciąży wyostrzają się wszelkie zmysły, zwłaszcza powonienie. Rozpoczynają drażnić zapachy, które uprzednio uważałaś za przyjemne. Zapewne wolałabyś, aby na 9 miesięcy Twój nos został znieczulony. Warto więc unikać zapachów, które wywołują mdłości, starać się nie przebywać z kuchni podczas gotowania potraw, a przed snem gruntownie wywietrzyć pokój.

Każda kobieta musi odnaleźć swój sposób na mdłości, w pewnych przypadkach czasem niestety nic nie pomaga. Pocieszeniem jest fakt, że w większości wypadków dolegliwości te mijają po 12 tygodniu ciąży. Oprócz tego naukowcy nowojorskiego University of Buffalo udowodnili, że kobiety, które spotkały się w czasie ciąży z nudnościami są o 30% mniej narażone na wystąpienie raka piersi w późniejszym czasie.

Bywa tak, że objawy są nietypowe. Na przykład czasami ból od razu zaczyna się w prawym podbrzuszu, czasami odczuwana jest tylko bolesność uciskowa, czasami przeważają objawy niedrożności jelit: wzdęcia, uczucie ciężkości w jelitach, zaparcie, osłabiona perystaltyka. Bliskość usytuowania zapalnego wyrostka z moczowodem lub pęcherzem może powodować parcie na mocz lub też częste oddawanie moczu. Zdarza się, że przesunięcie wyrostka w stronę miednicy powoduje bolesność przy badaniu przez odbytnicę albo przez pochwę.

W trakcie badania, lekarz już dotykiem stwierdza bolesność w tzw. punkcie McBurneya, znajdującym się w połowie linii łączącej przedni górny kolec kości biodrowej z pępkiem. Wyczuwa też tzw. obronę mięśniową, czyli sztywność w prawym podbrzuszu. Zazwyczaj zapaleniu wyrostka towarzyszy dość znaczne przyśpieszenie tętna i podwyższenie temperatury ciała do 38-39 stopni C.

Inne choroby brzucha mogą w pewnych stadiach albo postaciach także przypominać niektóre objawy ostrego zapalenia wyrostka. Tacy pacjenci przyjmowani są na oddział na 12-godzinną obserwację. Chorzy z podejrzeniem zapalenia wyrostka nie powinni chodzić, gdyż wpływa to bardzo źle na przebieg choroby.

Priorytetową sposobnością leczenia przewlekłego, czyli długotrwałego bólu jest postępowanie farmakologiczne. Podawanie leków przeciwbólowych i wspomagających przynosi ulgę w cierpieniu około 90% chorych.

Farmakologiczne metody walki z bólem są najłatwiejsze do zaakceptowania. Gdy boli głowa, zdecydowana większość z nas automatycznie sięga po tabletkę. Środki dostępne bez recepty znamy dość dobrze, choćby nie w każdej chwili dociera do nas ze skutków ubocznych ewentualnego przedawkowania. Farmaceuci posiadają coraz szerszą propozycję również dla osób cierpiących na przewlekłe zespoły bólowe. W walce z bólem pomaga stosowana przez lekarzy zasada trójstopniowej drabiny analgetycznej, zalecana przez Światową Organizację Zdrowia.

Drabina analgetyczna
W 1986 r. przyjęto trójstopniową drabinę analgetyczną, czyli podział, który pozwala dostosować rodzaj i dawkę leku do odczuwanego przez pacjenta bólu. Początkowo tę sposób wykorzystywano przy bólach nowotworowych, aktualnie wykorzystuje się ją też w leczeniu innych przypadków. Jej jedyną zasadą jest podawanie pacjentowi adekwatnego leku we właściwej dawce i odpowiednim czasie. Posiada to na celu zdobycie jak optymalnego efektu leczniczego przy zminimalizowaniu działań ubocznych. Kiedy chory odczuwa łagodny ból, otrzymuje analgetyki proste, czyli niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, przykładowo. kwas acetylosalicylowy) lub paracetamol. W sytuacji bólu umiarkowanego pacjent dostaje słabe opioidy. Gdy ból jest niełatwy do zniesienia, podaje się silne opioidy, przykładowo. morfinę.

Dawka leku dobierana jest osobiście do każdego pacjenta. Chodzi o pewność adekwatnego okresu, w którym objawy bólowe ogólnie rzecz biorąc nie będą odczuwane. Kiedy słabszy lek przestaje być skuteczny, lekarz decyduje o podaniu kolejnego, umieszczonego wyżej na skali. Jeżeli zażywanie dotychczas stosowanego preparatu przestaje przynosić choremu ulgę, a substancje z II stopnia drabiny analgetycznej są źle tolerowane, pacjentowi można zacząć podawać inne leki z pierwszej grupy wraz z preparatami wspomagającymi, tj. nasennymi, uspokajającymi, rozkurczowymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwwymiotnymi, steroidami, magnezem itd.

Paracetamol i inne
Zasada działania większości popularnych środków przeciwbólowych jest tożsama. Polega na podnoszeniu progu czucia bólu przez zahamowanie wydzielania prostaglandyn – substancji pobudzających zakończenia włókien nerwowych do wysyłania sygnałów bólowych do mózgu.

Tak działają analgetyki zwykłe – NLZP i paracetamol. Do tych pierwszych zalicza się m.in. ketoprofen, ibuprofen, naproksen, kwas acetylosalicylowy. Wykorzystuje się je w bólach słabych i średnio nasilonych, szczególnie kostnych, mięśniowych i stawowych. Leki te działają też przeciwzapalnie, przeciwgorączkowo, przeciwreumatycznie i przeciwobrzękowo. Niestety, mogą wywoływać działania niepożądane, m.in. podrażnienie żołądka, skłonność do krwawień, alergie, bóle i zawroty głowy.

Jednakże paracetamol działa przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, ale nie przeciwzapalnie. Przynosi dobre efekty w leczeniu bólów kostnych. Skuteczność 1 g tej substancji jest porównywalna do siły funkcjonowania 10 mg doustnie podanej morfiny.

Opioidy
To substancje pochodzenia naturalnego (na przykład. pochodne opium – kodeina i morfina) albo syntetycznego (na przykład. fentanyl), działające na określone receptory w ośrodkowym układzie nerwowym, powodujące zmniejszenie lub zniesienie bólu. Do słabych opioidów, podawanych na II stopniu drabiny analgetycznej, zaliczane są m.in. kodeina i tramadol. Kodeina w wątrobie ulega skonwertowaniu do dziesięciokrotnie mniejszej ilości wolnej morfiny i wykazuje podobne do niej działanie. Niestety, w wysokich dawkach działa silnie zapierająco. Tramadol natomiast to częściej stosowany lek, nie stwarza zaparć. U większości cierpiących przyjmowanie tego preparatu umożliwia na zniwelowanie bólu przez cały okres choroby. Jeżeli natomiast chory w dalszym ciągu odczuwa ból, trzeba zastosować silne leki opioidowe (z III stopnia drabiny). Są to: morfina, podawana w wielu sytuacjach doustnie, fentanyl oraz dodatkowo stosowana doustnie i przezskórnie buprenorfina.