Nowotworowe polipy jelita grubego rosną poprzez rozrost nabłonka jelitowego z właściwościami tzw. dysplazji. Imieniem dysplazji ustawiamy nieprawidłowości wybudowania cel jak również zakłócenia w architektonice nabłonka, oznaczający na wczesny sezon zamianie rakowatej. W zależności od nasilenia, dysplazję rozdzielamy na dobroduszną, umiarkowaną i żmudną. Do nazwie gruczolaków z dysplazją uciążliwego stopnia należymy raka śródnabłonkowego a także raka śródśluzówkowego – oba nie posiadające odpowiedniości przerzutowania. Ze względu na film histologiczny, gruczolaki jelita otyłego potrafimy podzielić na: – cewkowe, skonstruowane z drzewiastych cew gruczołowych, zwykle uszypułowane, – kosmkowe, zbudowane z palczastych, zwykle nieuszypułowanych małolatów, sięgających w głąb blaszki mięśniowej błony śluzowej, – cewkowo-kosmkowe, mające zarówno elementy cewkowe jak i kosmkowe. Większość gruczolaków występuje w lewej połówce okrężnicy. Jednak wraz z wiekiem zaznacza się tendencja do równomiernego planu gruczolaków w krajowym jelicie grubym. W niektórych przypadkach występowanie polipów jelita jest uwarunkowane genetycznie. Ma to obszary w rodzimej polipowatości gruczolakowej, dziedziczonej w sposób autosomalny (niezwiązany z płcią), panujące. Słabość cechuje się obecnością w jelicie tęgim setek, a nawet tysięcy gruczolaków, zazwyczaj cewkowych. Z może ustępują one konwersji nowotworowej. Zapobiega temu wyłącznie wczesna resekcja jelita. W całokształcie wrodzonych płaskich gruczolaków, choć błąd genetyczny dotyczy tego samego miejsca na chromosomie, co w przypadku tubylczej polipowatości gruczolakowatej (5q21 – q22), kwotę polipów nie przekracza 100 i pojawiają się one w późniejszym wieku. W niektórych uwarunkowanych genetycznie zespołach polipowatości stwierdza się również poprawki pozajelitowe. W zestawie Gardnera są to kostniaki i raki tkanek delikatnych, natomiast w kolektywie Turcota – raki ośrodkowego układu nerwowego. Polipy hiperplastyczne są zwykle obłe i nieuszypułowane. Lokalizują się najczęściej w odbytnicy i w esicy, a zwartość ich występowania wzrasta z wiekiem. Makroskopowo są nieodróżnialne od gruczolaków, natomiast różnią się od nich strukturą histologiczną. Poczynione w ostatnich latach obserwacje zwą, iż polipy te potrafią być podłożem do wzrostu gruczolaków, a nawet raka jelita grubego.